wilderink, 18 januari 2009
Hong Kong , middenindedrukte

Catch ya later!

Niet iedereen is blij met ons liften. Het kostte dan ook veel moeite om door Richard, bij wie we in Sydney logeerden, langs de snelweg te worden gedropt. Maar uiteindelijk lukte dat met de belofte dat we vanaf Canberra verder met de trein zouden gaan... De hoofdstad van Australie, Canberra, is niet zo ver van Sydney, zo'n 280 k's. Toch duurde het wel 6 liften voor we er waren. Niemand begreep waarom we naar Canberra wilden, zo'n saaie stad waar niets te beleven valt, maar dit had ons juist nieuwsgierig gemaakt. En inderdaad, Canberra bleek saai en we begrepen niet hoe ze zulke lelijke gebouwen in zo'n mooi gebied hebben kunnen bouwen. Dat betekende gauw weer door naar onze volgende bestemming, Melbourne, dat we na onze vorige reis een tweede kans wilden geven. Natuurlijk pakten we niet de trein maar gingen we gewoon weer lekker liften. Hoewel, lekker, 't bleek niet mee te vallen een goede liftplek te vinden. Blijkbaar waren wij niet de enigen die liever niet naar Melbourne gingen want niemand kon ons de juiste richting wijzen. Uiteindelijk kregen we een lift van een gewone stadsbus die ons naar de snelweg bracht, van waar we verder konden richting Melbourne. Waarom wilden we hier ook al weer heen? Tweede kans? Zonde dat die meteen werd verpest...
Nadat we door onze lift bij een treinstation waren afgezet kwam de kou ons al tegemoet. Vervolgens reed de trein voor ons neus weg, moesten we de volgende pakken die zo hard piepte dat we er doof van werden, probeerden we bij het centrum uit te stappen maar kregen een stem te horen met "How can I help?" in plaats van dat de deuren opengingen (dat krijg je als je de emergency knop naast de deur plaats!) en konden we het perron niet af omdat onze treinkaartjes verkeerd bleken te zijn. Alsof dit nog niet genoeg was werden we vervolgens gedwongen zwart te reizen met de tram door een te klantonvriendelijk kaartjesautomaat, kwamen we bij het hostel waar we voor de verandering een keer iets hadden geboekt maar een kamer met 6 jongens aantroffen ipv 2 andere meiden en kregen we een taxichauffeur naar een ander hostel die de weg niet kenden en ons teveel liet betalen voor de rit. Welkom in Melbourne! Lagen we daar te bibberen in onze bedjes in de hoop dat het van nu af aan alleen maar beter kon gaan, totdat we de volgende ochtend wakker werden met regen, net Holland. Dat is het met Melborne, de stad is te Europees en te weinig Oz. We waren dan ook maar wat blij door te kunnen naar onze vrienden in Geelong. Heerlijk Mandy en haar familie weer te zien en haar stoere tweeling James en Will te bewonderen.

Na Geelong zijn we weer op lifterspad gegaan naar Mt. Gambier. Veel verschillende liften die het stuk voor stuk leuk vonden ons ook wat van de plaats te laten zien waar ze ons afzetten. Het laatste stuk reden we mee met een gast die op weg was naar een kertsfeestje met collegae in Mt.Gambier. Of we ook mee wilden. Waarom niet? En zo zaten we dan ineens te eten en drinken op kosten van de baas en waagden we ons aan de pokies. Eind van de avond hadden we alleen nog steeds geen slaapplaats en zo eindigden we bij een van de jongens op de grond in een motelkamer. Uitslapen was er niet bij want de veehandelaren, waar we bij terecht gekomen waren, moesten naar de markt vee opkopen voor de slacht! Yammie!! En zo liepen ook wij even later met Akubra hoed en onder de stront tussen de koeien en schapen op zoek naar het beste vlees. Maar tussen het bieden door werd ook ons vlees gekeurd. Kennelijk waren we zo interressant dat de mannen elkaar terugfloten hun aandacht bij het werk te houden en werd er een foto van ons gemaakt voor de lokale krant de "Border Watch". Fantastisch om zo'n markt mee te maken. Nou hoeven we alleen nog naar het slachthuis en hebben we het hele proces gehad. Maar dat komt nog wel. Na de markt konden we meerijden naar Adelaide om daar stinkend Ramons ouders te verrassen. Heerlijk om door dit prachtige droge landschap te rijden en weer vertrouwd bij 'familie' te zijn. Fijn weer biertjes drinken met Henk en de jongens en ons vol laten proppen met lekkere hapjes van Marianne.
Lang konden we niet blijven want ons vluig naar Perth wachtte. Eigenlijk hadden we de lange treinrit van Adelaide naar Perth willen maken maar die bleek voor de hele maand december al volgeboekt. Na een uur slaap (dat krijg je in huize Oosterwegel) en een lange vlucht kwamen we aan in Perth. Te moe om te liften wachtten we op een bus maar kregen alsnog een lift aangeboden. Oh ja, zo gaat dat hier; aardige mensen en 'gekken'. Dat bleek wel in de YMCA waar we even later incheckten en volop werk voor ons zagen. Maar alles beter dan een hostel.

Kerst hebben we doorgebracht op Rottnest Island (Rattennest? Domme Dutchies, dat zijn Quokka's!). Zo hadden we toch een witte kerst: witte stranden, azuurblauwe zee en 35'C! Voor Oud&Nieuw zouden de meesten misschien de grote stad opzoeken, wij besloten dit tussen de boeren te vieren en 'liften' ons naar Albany. Heerlijk om weer in deze omgeving te zijn. Voor een feestje voor oudejaarsavond hoefden we niet ver, 1 trap naar beneden. dat krijg je als je een kamer hebt boven een kroeg. Leuke avond maar eigenlijk was het jazzfestival in de Wignalls Wineries, een paar dagen later, nog leuker. Hier bleken we ook geen onbekenden meer te zijn. Toen we Bo (van de beef farm) na al die maanden hier weer zagen wist hij meteen te vertellen dat we de vorige avond in de kroeg gehangen hadden. Geen wonder dat hier zoveel bush fires zijn met zoveel lopende vuurtjes! We kwamen ook andere oude bekenden tegen met wie we de volgende dag mee konden rijden naar Esperance in een te geile bak. Een enorme Ford 4W drive waar alle andere auto's bij in het niet vielen. Later hebben we deze bak moeten inleveren voor twee huurfietsjes om het mooie Esperance verder te verkennen. Prachtige kust en lieve mensen, maar het fietsen zelf moeten we in Nederland maar weer proberen...

Vanaf Esperance zijn we met de bus verder landinwaarts gegaan naar goudmijnstadje Kalgoorlie. Dit ligt zo afgelegen dat het zelfs ons nu beter leek te bussen dan te liften. Heerlijk om uren lang te rijden met niets anders om je heen dan rode aarde, zoutvlaktes, een beetje groen en een knalblauwe lucht; echt Oz! Gek om na zo'n lang stuk onbewoonde wereld opeens weer in een stad aan te komen, de een na grootste van WA zelfs. We regelden een bier en een bed in het historische York Hotel met balkon in de zon, 40'C, heerlijk! Dat wordt nog wennen straks..
Behalve de goudmijnen staat Kal bekend om de pubs waar de meiden topless serveren. Dit schijnt tegenwoordig niet meer te mogen maar met genoeg drank en geld nog wel te gebeuren. En dat geloven we graag. De eerste kroeg waar we naar binnen gingen stonden de meiden in lingerie achter de bar. En dat in een doodnormale pub, midden in het centrum, waar alles en iedereen komt!

In Kal hebben we de trein gepakt weer terug naar Perth voor onze laatste dagen Oz van deze reis. Dat betekende een beetje shoppen maar vooral nog even lekker genieten van een meat pie met iced coffee, een Aussie burger van de Hungry Jacks, Fish&Chips aan het strand, een chook roll van de Chicken Treat en andere happen, dranken, chili's, zweefmolens en bieren op het Beerfest aan de Swan River.
Catch ya later Oz!

Hong Kong here we come and go! Hopelijk is Hong Kong blijer met ons dan wij met hem. Wat een drukte, wat een gekkenhuis, wat een kou! Maar eigenlijk ook wel leuk om mee te maken en qua temperatuur een goede overgang naar Nederland. En na de drukte hier zal Nederland helemaal een verademing zijn! Maar we hebben vooral zin om iedereen weer te zien!!

Morgenochtend vliegen we naar Londen met QF 29 en van daar door naar Amsterdam met QF 3365, waar we om 18.30u aankomen, als alles volgens plan loopt, wat bij ons meestal niet het geval is...

Tot straks lieverds,

dikke kus de Carnivores uit Carnarvon

Naar Hild&Rink in Hong Kong bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.nl